Narodowe Święto Niepodległości w Białośliwiu.

Pt
11-11
2016
11-11-2016
listopad 11.JPG

Obchodzone 11 listopada - Narodowe Święto Niepodległości rozpoczęła msza św. odprawiona w intencji Ojczyzny w miejscowym kościele parafialnym przez ks. prob. Kazimierza Czynsza i ks. Arkadiusza Napierałę. Następnie na przykościelnym grobie białośliwskich ofiar II wojny światowej delegacje: władz samorządowych w osobach - wójta Krzysztofa Rutkowskiego, przewodniczącego rady gminy Krzysztofa Sonnenberga i skarbnika gminy Danuty Polachowskiej, a także miejscowych szkół złożyły wiązanki kwiatów i zapaliły znicze. Przemarszowi z kościoła do sali Gminnego Ośrodka Kultury towarzyszyły poczty sztandarowe oraz harcerze, którzy nieśli 9-metrową flagę narodową. W trakcie okolicznościowej akademii wystąpili uczniowie szkoły podstawowej i gimnazjum oraz chór seniorów „Złota Jesień”. Tematyczny referat „11 Listopada w literaturze” wygłosiła nauczycielka języka polskiego w gimnazjum - Justyna Kromulska.

 

Treść wystąpienia Pani Justyny Kromulskiej:

98 rocznica odzyskania niepodległości przez Polskę.11 listopada w literaturze.

      

Dziękuję za zaszczyt, jaki mnie spotkał, że mogę zabrać głos w Rocznicę Odzyskania Niepodległości. Jako wnuczka Powstańca Wielkopolskiego Stanisława Długaszewicza i córka siostrzenicy Józefa Marlewskiego, członka Rządu Polskiego na Emigracji, bliskiego współpracownika Edwarda Raczyńskiego wiem jak ważna jest niepodległość Ojczyzny.

 Naród istnieje ,, z kultury,, i ,,dla kultury,,-słowa te wykazują czym była kultura dla Polaków w okresie zaborów. Naród skazany na śmierć nie tylko przetrwał, ale zachował swoją suwerenność i tożsamość dzięki kulturze. Tworzyły ją malarstwo, muzyka, literatura, wielka poezja-to one krzepiły ducha narodowego, one był bronią silniejszą niż działa i karabiny.

To właśnie kultura wyróżniała nas przez wieki spośród innych narodów. Jest ona   najcenniejszym elementem narodowego dziedzictwa i nadal stanowi duchową broń przeciwko wszelkiemu zniewoleniu i uciskowi. W czasach 123letniej niewoli nie pozwalała na zanik poczucia wewnętrznej niezależności i znacznej mierze przyczyniła się do odzyskania przez Polskę niepodległości.

Dzień 11 listopada jest szczególny dla całej Polski. Upamiętnia bowiem cudowny moment wskrzeszenia naszej ojczyzny rozdartej przez zaborców. To narodowe święto jest czasem zadumy nad minioną niewolą Narodu i jego bohaterstwem.

Dzieła wielkich Polaków skłaniały do zastanowienia się nad przeszłością i przyszłością narodu. Ich dzieła  to świat budowany na fundamentach przeszłości. Na kultywowanie polskości na pewno mocno oddziaływała literatura. Głównym jej zadaniem było zagrzewanie Polaków do walki. W czasach niewoli pielgrzymowano powszechnie do Krakowa, którego zabytki traktowano jak relikwie narodowe.

Modlono się przed królewskimi grobami, zabierano do domu okruchy krakowskiego bruku, wznoszono pomniki upamiętniające dawnych bohaterów i rocznice wielkich dziejowych wydarzeń, tworzono wspaniałą historię. Wszystko to przypominało chwalebną przeszłość Polski, podnosiło opluwaną przez zaborcę naszą narodową dumę.

Niewątpliwie na podnoszenie narodowego ducha miała także wpływ oczywiście muzyka. Wówczas powstały poruszające serca miniatury, np. polonez ;;Pożegnanie Ojczyzny,, Michała Kleofasa Ogińskiego, czy monumentalne dzieła Stanisława Moniuszki, jak ,,Halka,, i ,,Straszny dwór,, ,którego premiera (w 1865r) stała się patriotyczną manifestacją.

 Nie sposób pominąć Fryderyka Chopina, którego muzyka była przepojona miłością i tęsknotą do ojczyzny.

W momentach ważnych dla narodu, w chwilach radości i triumfu, a także zagrożenia powstaje przepiękna  poezja, brzmi pieśń, która krzepi ducha narodowego, zagrzewa do walki i budzi nadzieję.

Niebywały ucisk Polaków w zaborze pruskim, wywołany antypolską polityką Ottona Bismarka, spowodował, że w kraju zaczęły odzywać się głosy sprzeciwu. Najdonośniejszym i najbardziej wymownym z nich była ,,Rota,, Marii Konopnickiej.

Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród

Nie damy pogrześć mowy!

Polski my naród, polski lud,

Królewski szczep piastowy.

Nie damy, by nas zniemczył wróg…

-Tak nam dopomóż Bóg

Ignacy Krasicki w Hymnie do miłości Ojczyzny przekonuje, że jest gotowy do poświęceń w imię jej obrony i wolności.

(…..),,Dla ciebie zjadłe smakują trucizny, dla ciebie więzy, pęta niezelżywe,,(……)

Byle cię można wspomóc, byle wspierać,

Nie żal żyć w nędzy, i nie żal umierać.,,

Polacy to naród zawsze gotowy do ostatniego tchnienia bronić narodowej sprawy. Dla nich wolny, rodzinny kraj, gdzie jak mawiał Norwid ,,kruszynę chleba podnoszą z ziemi przez  uszanowanie dla darów Nieba,, ,stanowił zawsze największą świętość po Bogu.

Leopold Staff w utworze zatytułowanym ,,Polsko, nie jesteś ty już niewolnicą,, wyraża swoją radość z powodu wskrzeszenia Ojczyzny.

,,Nie jesteś już niewolnicą/Lecz sobą,,, ,,Własnym dźwignęłaś się duchem,, -powie poeta o odrodzonej Polsce. Uwolniona z tyrańskich rządów ,zjednoczona pomimo przeszkód powstaje jako ,,Z ludów jedyny ty lud czystych dłoni,,! 

Podźwignięcie się Polski było doniosłym faktem, chlubnie świadczącym o tym, że Naród polski nie utracił  w okresie niewoli poczucia jedności ani zrozumienia, jak wielkim dobrem jest posiadanie własnego państwa.

Choć wymazana wcześniej z map i rozgrabiona przez zaborców, dziś odradza się, o czym pisze Staff: ,,Żadne cię miana nad to nie zaszczycą/Co być nie mogło przez wiek twą ozdobą!,,

Co szczególne ważne w utworze, to mocne podkreślenie tego, że Polacy nigdy nie tracili nadziei na odzyskanie wolności. Wierzyli, że Bóg poprze ich starania o niepodległość, bo walczyli nie tylko ,,zbroją,, , ale przede wszystkim ,,bronią duchową,,/O którą pękał każdy cios obuchem,,. Zawsze garnęli się pod skrzydła Boga i dzięki temu zdołali przetrwać najcięższe czasy. Słuszność polskiej sprawy akcentuje poeta bardzo wyraźnie. Mówi: ,,Ty, broniąc siebie wbrew wszelkiej nadziei/Broniłaś jeno od czarnej rozpaczy/Wiary, że wolność, prawo, moc idei/Nie jest czczym wiatrem ust, ale coś znaczy.,,

Zygmunt Krasiński pisał: ,,Cokolwiek będzie, cokolwiek się stanie/Jedno wiem tylko: Sprawiedliwość będzie, Jedno wiem tylko: Polska zmartwychwstanie”

Dzieła naszego narodowego wieszcza Adama Mickiewicza cieszyły się( w okresie niewoli)wielką popularnością. Epopeja narodowa ,,Pan Tadeusz,, w sposób szczególny odwołuje się do uczuć patriotyzmu i dumy narodowej. Poeta przypomniał Polakom okres Polski szlacheckiej, wraz z jej tradycjami i niepowtarzalnym krajobrazem.

Ku pokrzepieniu serc pisał Henryk Sienkiewicz, który w swoich powieściach ukazał Polskę w okresie jej potęgi militarnej, walczącą skutecznie z Krzyżakami, Powstaniem Chmielnickiego, Potopem szwedzkim i nawałą turecką.

Dzieła te są symbolem głębokiego zaangażowania w walkę narodowo-wyzwoleńczą, są wyrazem ogromnej tęsknoty i miłości do ojczyzny. Wielcy pisarze byli sumieniem narodu. Kształtowali postawy, zagrzewali do walki i podnosili na duchu w chwilach zwątpienia, uczyli patriotyzmu, utrwalali pamięć o bohaterach.

Te  dwa pojęcia; literatura i niepodległość są ze sobą nierozerwalnie związane.

Pisarze i poeci nie tylko brali udział w walkach o niepodległość, ale także stawali się ambasadorami odradzającej się Polski i wychowawcami kolejnych pokoleń.

Chcieli dotrzeć do społeczeństwa i przekonać ich do walki w imię wyzwolonej ojczyzny.

Twórcy wybrali walkę słowem, które stało się wspaniałym narzędziem służącym szerzeniu ideałów wolnego kraju. Poświęcali mu swoje talenty, siły i wytężoną pracę, ponosili trudy emigracji, wielu zapłaciło za wolność najwyższą cenę, przelewając krew i oddając życie.

 Nasz Prezydent w jednym ze swoich przemówień powiedział; ,,Państwo, żeby mogło być silne, żeby mogło wychowywać młode pokolenia, musi mieć Bohaterów. Polska ich ma.

Ostatnim pokoleniem wielkich Bohaterów, którzy oddali życie za Polskę, są Żołnierze Niezłomni, są Powstańcy Warszawscy, są wszyscy ci, którzy wtedy walczyli. Najpierw z Niemcami i Sowietami, a potem z komunistami i zdrajcami.

    Nie można w żaden sposób policzyć, zmierzyć ani do niczego porównać wkładu Papieża w drogę do Niepodległości. To On dawał nadzieję i przypominał, że Polska to wielki  kraj, który przez setki  lat przeciwstawiał się tym, którzy próbowali zdusić podstawowe cechy narodu; odwagę, honor, bohaterstwo i patriotyzm. Uważał, że „żaden naród nie ma prawa tworzyć swego dobra kosztem innego.” Dla naszego wielkiego rodaka świętego Jana Pawła II Polska, jej historia i literatura były niezwykle ważne. W siedzibie ONZ w Nowym Jorku w 1995r, powiedział ,,Patriotyzm oznacza umiłowanie tego, co ojczyste, umiłowanie historii, tradycji, języka czy samego krajobrazu ojczystego. Jest to miłość, która obejmuje również dzieła rodaków i owoce ich geniuszu,,

Dziś w szczególny sposób oddajemy cześć bohaterom, którzy walczyli o odzyskanie niepodległości w 1918r.

Zarówno, poezja, literatura, muzyka i malarstwo zachęcały do czynu i walki, pielęgnowały miłość do ojczyzny. My współcześni powinniśmy stale pamiętać o przeszłości ojczyzny, czcić narodowe rocznice, by duch polskości nie zaginął, a młode pokolenia wyrastały w poczuciu oddania polskiej sprawie. Powinniśmy być świadomi i dumni z naszej narodowej tożsamości. Nasza tradycja, kultura, historia, obyczaje są pewnym gwarantem zachowania człowieczeństwa we współczesnych czasach. Wolność i niepodległość jest okupiona krwią naszych przodków, dlatego nie powinniśmy jej niszczyć.

W obecnej dobie Internetu trzeba na moment wyłączyć telewizor i ten listopadowy wieczór spędzić na przemyśleniu dziejów narodu i zastanowić się nad naszą przyszłością., bo jak powiedział Marszałek Piłsudski ,, Ten kto nie szanuje i nie ceni swej przeszłości, nie jest godzien szacunku teraźniejszości ani prawa do przyszłości”.